یه سلام نو به همه ی کامران و هومنی یای گلللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللل.

خوبید ؟ خوشید ؟سلامتید ؟چه خبرا ؟تعطیلات خوش میگذره ؟ ای ما هم بد نیستیم .

بچه ها عیدتون مبارکککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککک . من طرف خودمو و کیانا جونم سال نو رو به شما و به کامی و هومی گلم تبریک می گم .

سال ۸۷ هم با همه ی خوبی و ها بدی هاش تموم شد و یه سال دیگه از عمر ما گذشت ما هنوز هیچ کاری نداشتیم . سال بدی نبود ولی خوب شد که تموم شود . ماجراهاش خیلی زیاد بود . خیلی هم دردناک .ولی هرچی بود تموم شد . آدم هر سالی که می گذره بزرگتر میشه منم دارم سعی می کنم بزرگ بشم و یه مقداری هم بزرگ شدم و تصمیمات زیادی هم گرفتم . می خوام دیگه مثل پارسال بچه بازی درنیارم و خیلی کارایی که پارسال می کردم نکم . بگذریم ... . من ایام عیدو خیلی دوست دارم چون همش تلویزیون مصاحبه و گلچین کنسرتا رو میزاره . خیلی باحاله !!!!!!!!!!!!!!!!!تو این چند روز گذشته کانال های تیوی پرشیا و تپش و جام جم و امید ایران و پن از کامران و هومن مصاحبه گذاشتند . کانال جام جم هم قسمت کوتاهی از کنسرت ۱۵ مارچ در مونترال رو گذاشت . مصاحبه ی تیوی پرشیا خیلی قشنگ بود . اون جاش که هومن داشت حرف میزد و نتونست به فارسی بگه بعد مجریه یه تیکه بهش پروند و کامران هم ازش دفاع کرد گفت خیلی هم خوب میگه و بوسش کرد خیلی باحال بود . من به هر کی ندیده پیشنهاد می دم دانلودش کنه ( متین جون گفته که برای دانلود میزاره ) .

اما نظرا : از همتون مرسی که میایید و سری می زنید و گاهی وقتا هم نظر میدید . زهرا و ستاره و بهار و تارا و فریبا و یاسی و مجید و کیمیا و غزل و آیدا و عاطفه و درسا و نسیم عزیز ممنون که به وبه ما می آیید و نظرا می دید از همتون یه دنیاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا ممنون یه دنیا تشکر خیلی خوشحالمون می کنید .

سرتون رو بیشتر از این درد نمی یارم خوب بریم سراغ داستان ...

خیلی وقت بود که با کیانا دوست بودم . یه شش سالی میشد . تغریبا از زمانی که کیانا با دوتا داداشاش یعینی کیارش و کیانوش اومدن آمریکا . من وقتی ده سالم بود به خاطر یه سری مشکلات پدرم به کالیفرنیا مهاجرت کرده بودیم و حدودا پنج سال بعد از اون اومده بودیم لس آنجلس . توی دانشگاه با کیانا دوست شده بودم . به نظر با تمام دخترای اطرافش فرق داشت . یکمی آروم بود ولی به موقش شیطونی میکرد . رابطش با پسرا به حد فجیهی کم بود . اصلا باهاشون گرم نمی گرفت . نسبت به جنس مخالفش خیلی سخت گیر بود . از زمانی که یادم میاد عاشق هومن بود . اینم یه وجه اشتراک بود بینمون چون منم خیلی خیلی هومنو دوست داشتم و عاشقه کامران بودم . به نظرا کیانا پسرا موجودات خیلی عجیبی بودند و می گفت فقط چهار تا پسر روی زمین آدمن . کیارش و کیانوش و کامران و هومن . عاشقه هومن بود و کیارش و کیانوش هم چون داداشاش بودم خیلی دوست داشت . کامران هم به خاطر من می گفت . کیارش و کیانوش پسرای خیلی خوبی بودن (البته اوایل) . پدره من مرد مهربونی بود و وقتی من چند بار که کیانا رو خونمون بردم و دید دختر خوبیه با داداش دوست شد . یه خونه نزدیک خونه ی ما براشون پیدا کرد . البته اول کیارش قبول نمی کرد چون از عهده ی پول اون خونه اونم تو اون جای شهر بر نمیومدن . ولی پدرم بهشون کمک کرد و ما با هم همسایه شدیم(پدره من خیلی پولدار بود ) . خیلی با هم رفت و آمد داشتیم . بعضی وقتا هم مامانه من براشون غذا درست می کرد و می فرستاد . نمی دونم چی شد که یهو دوسال بعد کیارش و کیانوش اونجوری شدند . هرشب توی پارتی بودند . نیمه های شب صدای ماشینشون رو می شنیدم که می اومدند . چون خونمون دیوار به دیوار بود شبا که اونا می اومدند صدای دعواشون رو با کیانا می شنیدم . یه دوسه باری هم رو کیانا دست بلند کرده بودند و زده بودنش . پدره من خیلی سعی کرد نجاتشون بده ولی موفق نشد . کیانا بدجوری اعصابش خورد بود . من هرروز می رفتم پیشش و تا نصفه شب پیشش می موندم بعضی شبا هم همون جا می خوابیدم . کیانا خیلی گریه میکرد . برام دردودل میکرد . منم دلداریش میدادم و بهش می گفتم به هومن فکر کن این حرف آرومش میکرد . فکر کردن به هومن آرومش میکرد . کلا هومن تنها چیزی بود که بهش آرامش میداد . من کیانا رو خیلی دوست داشتم . دوست نداشتم ناراحتیش رو ببینم . گاهی وقتا دور از چشم همه منم میزدم زیر گریه . من دختر شیطونی بودم و همیشه در هر حالتی می خندیدم . ناراحتیمو پنهان می کردم . محکم بودم . با همه مثل هم برخورد میکردم . یعنی برام مهم نبود که دختره یا پسر همرو یه جور میدیدم . ولی ناراحتیه کیانا منو خیلی بد عذاب میداد . بعضی اوفات می رفتم توی تنهایی خودم و گریه میکردم . نمی تونستم باور کنم ولی درست حدس زده بودم کیانا افسردگی گرفته بود .  ماجرا از اون شب شروع شد . شبه تولد کیانا . با سارا و پگاه برای کیانا کیک گرفتیم . قبلش رفتیم کادو خریدیم براش . دوست داشتم یه کاری بکنم که حالو و هواش عوض بشه . می خواستم سرپرایزش کنم . روزه قبلش هرچی بهش اصرار کردم که یه جشن تولد بگیر و بچه های دانشگاهو دعوت کن گوش ندادو کیارش و کیانوش رو بهانه کرد.عصر همون روز بهم زد گفت برم اونجا پیشش ولی گفتم می خوام برم بیرون و چون میدونستم قبول نمیکنه بهش پیشنهاد دادم بیاد ولی طبق پیشبینی خودم قبول نکرد . ساعت شش با سارا و پگاه رفتیم بیرون براش کادو خریدیم بعدش رفتیم یه کیک خوشگل که من از قبل سفارش داده بودم گرفتیم . شامم سفارش دادیم که برامون بیاره سر ساعت معینی خونه ی کیانا اینا . ساعت ده و نیم بود که رفتیم خونشون . در زدم و گلو گرفتم جلو صورتم . انتظار داشتم کیانا درو وا کنه ولی بر عکس محاسبات من کیانوش پشت در بود .کیانوش : سلام . من : کیانا کو ؟-گفتم سلام - خوب سلام . به کیانا بگو بیاد کارش داریم - کیانا خونه نیست -خونه نیست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟یعنی چی ؟؟؟؟؟؟؟ کجا رفته ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من خودم ظهر باهاش حرف زدم گفت خونم - فعلا که نیست - چیکارش کردی دروغگوی بی همه چیز ؟؟؟؟؟(بوی الکلش حالمو بهم میزد .داشتم خفه می شدم )- کیارش : سلام نگار . کیانا همین الان رفت بیرون . نمیدونم کدوم دوست پسرش بود اومد دنبالش . جفتشون با هم خندیدن . قبل از این که حرفی بزنم کیانوش گفت : فکر می کنم همون قد بلنده چش مشکیه که موهاشو میده بالا سرش . داشتن مشخصات هومنو میدادن .  اونا همیشه همین جوری کیانا رو عذاب می دادن . اعصابمو خورد کرده بودن .یه داد بلندی زدم و همون جوری با داد گفتم :خفه شید عوضیا . کیانا دوست پسری نداره . همین جوری جفتشون می خندیدن . عین دیوونه ها . منم هی داد می زدم خفه شید خفه شید . پگاه دختر دل نازکی بود سر هر موضوعی گریه می کرد اون موقع هم داشت گریه می کرد . سارا اومد جلو دست منو کشید و به طرف اتاق کیانا برد . انگار کیانا واقعا خونه نبود . کیانا هیچ وقت این موقعه شب تنهایی بیرون نرفته . سارا به در تکیه دادو گفت : نگار شاید کیارش و کیانوش راست گفته باشند . منظورم اینکه شاید کیانا واقعا دوست پسر داشته ... حرفشو بریدم : نه سارا این چه حرفیه که میزنی من می گم کیانا افسردگی گرفته بود تو میگی دوست پسر داره ؟؟؟؟؟-پس الان کجا رفته ؟ مگه نگفتی بهش با ما بیاد اونم گفته حوصله نداره و میخواه تو خونه بمونه پس الان کجاست ؟ - من چه می دونم - من که فکر می کنم کیارش و کیانوش راست می گن - تو همیشه فکرات مضخرفه - در هر حال من که دیگه دارم میرم خونه . پگاهم می رسونم . به نظر من تو خودتو بکش کنار پاشو برو خونتون هر جا باشه تا ساعت دو و سه پیداش می شه . با لحن تمسخر آمیزی گفتم تو فکر نکنی بهتره . می خواستم عصبانیتم و خالی کنم ولی امکان نداشت . سارا  شونه هاشو انداخت بالا و از اتاق رفت بیرون . به اتاق بهم ریخته ی کیانا نگاه کردم . قابه عکس هومن روی زمین افتاده بود و شیشش شکسته بود . دولا شدم و قابو برداشتم . داشتم به عکس نگاه می کردم و به کیانا فکر می کردم که صدای نخراشیده ی یه نره خر منو از افکارم بیرون کشید . تا کی می خواهی بشینی تو خونه ی ما پاشو برو دیگه . برگشتمو تو چشای کیانوش زل زدم . بغض داشتم ولی گریه نمی کردم . نمی دونم تو چشام چی دید صداشو اروم کردو گفت می خواهیم بریم بیرون خواستم درو ببندم . قابو گرفتم تو بقلم و بدون اینکه حرفی بزنم از خونه زدم بیرون . همین موقع موبایلم زنگ خورد . مامانم بود . - الو - سلام نگار - سلام مامان - نگار امشب زود برو خونه منو و بابات الان بلیط داریم داریم میریم نیویورک نیما تنهاست - باشه - مواظبه خودتو و داداشت باش - چشم شما کی برمی گردید - معلوم نیست - باشه خوب کاری نداری - نه - بای - بای دخترم . تلفنو قطع کردم به ساعتم نگاه کردم تغریبا یازده و نیم بود . رفتم خونه . نیما مثل همیشه با شهاب یکی از دوستاش تو اتاقش بود . نیما دبیرستان بود . پسر خوبی بود . لجباز نبود . به منم احترام می زاشت . رفتم بالا تو اتاقم . قابو گذاشتم رو میزم . یه زنگ زدم به موبایل کیانا ولی خاموش بود . خواستم برم بیرون دنبال کیانا بگردم ولی نمی دونستم کجا می تونم برم . رو تختم دراز کشیدم . فکرای بدی به سرم زد . اگه واقعا کیانا به من دروغ گفته باشه ؟ نههههههههههههههههههههههههههههههه دیوونه دیوونه تو چقدر خنگی که به حرف دو تا عوضی اعتماد می کنی . وااااااااااااااااااااااای نگار تو چه قدر خری که راجع به دوستت همچین فکری می کنی . قابو برداشتم شیشش شکسته بود . آخه واسه چی ؟؟ کیانا از این قابه عکس بیشتر از جونش مراقبت میکرد . عکسو از توش در آوردم و گذاشتم تو یکی از قابای خودم . وقتی کیانا رو پیدا کردم اینو میدم ماله خودش . موبایلم زنگ خورد . شماره آشنا بود . شماره ی کیانا بود . تلفن برداشتم . - الو کیانا جونم . کجایی؟؟؟؟؟ - سلام خانم . کیانا نبود - سلام ببخشید بفرمایید - شما این خانومو می شناسید - کدوم خانمو ؟ - صاحب این موبایلو - بله دوستمه - میشه تشریف بیارید بیمارستان ... . با ترس گفتم : چرا ؟ چی شده ؟ کیانا خوبه ؟ - شما تشریف بیارید واستون توضیح میدیم - فقط بگید کیانا خوبه ؟ - نه اصلا خوب نیست تصادف کرده اگه میشه به خانوادشم بگید بیان - باشه من اومدم . تلفونو قطع کردم . یعنی چی شده بود ؟ بدجوری هول کرده بودم . رفتم تو اتاق نیما . - نیما داداشی وقتی بابای شهاب اومد دنبالش تو هم باهاش برو خونشون . من شب نمیام - ? why  - یکی از دوستام تصادف کرده دارم میرم پیشش . خدافظ - bay . سوار ماشین شدم . نمی فهمیدم چجوری میروندم . یه دفه یادم افتاد اونی که به من خبر داده بود گفته بود به خانوداشم خبر بدم . خواستم به کیارش و کیانوش بگم که دیدم اونا خونه نیستن و اصلا مگه برای اونا مهمه که چه بلایی سر خواهرشون اومده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟. خیلی تند می رفتم بیمارستان نزدیک بود خیابوناهم خلوت . سریع رسیدم . میدویدم . وارد بیمارستان شدم . رفتم دمه پذیرش به فارسی داد می زدم کجاست ؟ اونم هی می گفت چی . به خودم اومدم دیدم اینجوری فایده نداره من دختر محکمیم . یه زره آروم شدم بعد به انگلیسی گفتم که به من زنگ زدن گفتن کیانا ساجدی اینجاست . پرستاره یهو وحشت کرد گفت طبقه ی چهارم  . رفتم طرف اسانسور. زدم ولی انگار پایین نمی اومد .  تا طبقه ی چهارم دویدم . رفتم به سمت پذیرش اون طبقه - با من تماس گرفتن که ... - تو باید نگار باشی - بله خودمم . شما کی هستید ؟ منو از کجا می شناسید ؟- من دکتر ایوان دکتر کیانا هستم . اسمت اینجوری تو مبایل کیانا سیو شده بود منم شناختمت - کیانا الان کجاست ؟- کیانا حالش اصلا خوب نیست - چرا ؟- نگفتم تصادف کرده ؟ تصادف بدی کرده اضلاتش بدجوری شکسته به سرش هم آسیب بدی رسیده ریه و مجاری تنفسیش هم گرفته در حال حاضر هم تو کماست .( یه دفه بگو ما ول معطلیم دیگه !!!!!!!) یهو انگار آب سرد ریختن روم سست شدم . پاهام تحمل وزنمو نداشت . چیزی رو که می شنیدم باور نمی کردم  . نمی تونستم حرف بزنم یه دفه نشستم وسط زمین . - نگار نگار چی شد خوبی ؟؟؟؟ . نمی تونستم حرف بزنم . سرمو به نشانه ی آره تکون دادم . یه ده دقیقه همون جوری نسشتم رو زمین بعد بلند شدم داد زدم کدوم عوضی ای بهش زده ( هوی درست حرف بزن هومنه ها !) - آروم باش اول بگو چرا به خانوادش نگفتی ؟ . یاد کیارش و کیانوش افتادم - پدرو مادرش آمریکا نیستن - کجان ؟ - ایران - شما ایرانی هستید ؟- بله - میشه به پدرو مادرش بگی بیان آخه لازمه - من هر کاری از دستم بر میاد می کنم نمیشه به من بگید ؟- اون بدبختی که بهش زده  مجرم نبوده چون کیانا خودش افتاده جلو ماشین ولی چون بهش زده بردنش بازداشتگاه - اونو به من نشون بده من خودم نصفش می کنم می تونسته چشاشو باز کنه در ضمن قرار نیست کسی رضایت بده پدرو مادرش هم لازم نیستن - برادرش اونجاست خودت برو ببینش . رفتم به سمت راهرو که دکتر گفته بود . چیزی زو که جلوم میدیدم باور نمی کردم  . چجوری امکان داشت . چشامو بازو بسته کردم نه خودش بود اون کامران بود  . من دختر توداری بودم . من عاشق کامران بودم ولی به زبون نمی آوردم . سعی میکردم عشقمو تو قلبم نگه دارم ولی هیچ کی نمی دونست من چه قدر عاشقشم عشقو نمی شه تو این چند تا جمله خلاصه کرد پس بهتره نگم . برای یه لحظه همه چی یادم رفت . کامران نشسته بود رو صندلی سرش پایین بود و دستاشو گذاشته بود رو موهاش . موهاش ریخته بود تو صورتش و چهره ی معصومی بهش داده بود . نمی دونم چه قدر ولی مدت طولانی ای ایستاده بودم و به کامران نگاه می کردم . انگار مست شده بودم . نمی دونستم خواب میبینم یا واقعیه . نفهمیدم چی شد  یه دفه فکر کیانا اومد سراغم صدای چند دقیقه پیشه دکتر که گفته بود اونی که به کیانا زده برادرش اونجا نشسته .این کامران بود یعنی برادر کسی که به کیانا زده برادر کامران هم ........ نههههههههههههههههههههه وای یعنی هومن با کیانا تصادف کرده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ باورم نمیشه . سعی کردم خونسردی خودمو حفظ کنم رفتم جلو دقیقا روبه روی کامران وایستادم . سرش پایین بود اصلا انگار متوجه من نشد . - آقا ببخشید . سرشو بلند کرد تو چشاش یه بغضی گیر کرده بود خیلی مظلوم شده بود . نمی تونستم کامران اونجوری ببینم . من همیشه کامرانو وقتی دیدم که داشته می خندیده تا حالا ناراحتیشو ندیده بودم . داشت گریم می گرفت ولی بغضمو قورت دادم و با شجاعت گفتم : مثل اینکه برادر شما به دوست من زده درسته ؟ . با صدایی بسیار آروم گفت : بله درسته الانم بردنش کلانتری . باید خیلی گوشامو تیز میکردم که ببینم چی میگه اگه بیمارستان آروم نبود اصلا صداشو نمی شنیدم . سعی می کرد بغضشو بخوره ولی موفق نمی شد . ناراحتی تو چشاش موج میزد . - شما چه نسبتی با اون خانم دارید ؟- من دوست صمیمیشم و جای خواهرش - خاوادش رضایت میدن دیگه نه  ؟ . نمی دونستم چی باید بگم . واقعا نمی فهمیدم باید جوابشو بدم . یعنی کیارش و کیانوش رضایت می دن ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ باید به مامان و بابای کیانا زنگ بزنم ولی من اصلا اونا رو نمیشناسم . خدایا کمکم کن من باید به کامران چی بگم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ کامران که سکوت منو دید روشو کرد اونور آروم اشک میریخت . طاقت اشکاشو نداشتم - خانواده ی کیانا اینجا نیستن  اون با برادراش اینجاست - اونا رضایت میدن ؟ - کیانا خوب میشه خودش رضایت میده اگه مسئلتون پوله - من حاضرم که همه ی دنیا رو بدم ولی هومن اون تو نمونه . بلند شد . با آوردن اسمه هومن بغضش ترکید و هق هق شروع کرد به گریه کردن . سرشو به دیوار تکیه داده بود و گریه میکرد . منم اشکام میومدن . صدای گریش عذابم میداد . همه ی بدنم درد می کرد . سرم گیج میرفت . نمی دونم چرا اینکارو کردم ولی رفتم جلو دستمو گذاشتم روشونش برگشت و تو چشام زل زد . تمام قدرت برگشته بود تو بدنم نمی تونستم نگاهشو تحمل کنم سرمو انداختم پایین - من درستش می کنم اونا رضایت میدن قرار نیست اتفاقی برای هومن بی افته . بهش نگاه کردم داشت به دستی که روشونش گذاشته بودم نگاه می کرد سریع دستو برداشتم و انداختم پایین . هنوز همون جور رو بروش وایستاده بودم اصلا انتظار همچین چیزی رو نداشتم ولی دستم گرفت تو دستش . وقتی که دستم با دستش تماس پیدا کرد تمام وجودم داغ شد میلرزیدم حسه خوبی داشتم . این حسو خیلی دوست داشتم دستمو گرفت و کشید به طرف صندلی - بیا بشین تو حالت خیلی بده - مرسی . نشستم رو صندلی خودشم نشست کنارم . موهای پرکلاغیه بلندم که تا کمرم بود ریخته بود تو صورتم . هنوز همون جوری دستمو گرفته بود و اروم اشک میریخت . اون دستش رو آورد جلو و موهامو از تو چهرم زد کنار . نمی دونستم خوابم یا بیدار باور نمی کردم که اون کامران که جلوی من نشسته ولی اون کامران بود عشقه من . کامران : میدونستی لهن حرف زدنت آرامش میده ؟ - سرمو بلند کردم و زل زدم تو چشاش بهم لبخند زد . دیگه طاقت اون نگاهاشو نداشتم بغضم ترکیدو زدم زیر گریه صورتمو با دستش گرفت : چرا گریه می کنی ؟ - هیچی - هیچی که نشد جواب راستی من یادم رفت اسمتو بپرسم اسمت چیه ؟ - نگار - منم کامرانم - می دونم -شما ایرانی هستید ؟ - بله - میشه اینجوری گریه نکنی ؟ - چرا ؟- چون دلم آتیش می گیره -  تو هم قول بده گریه نکنی چون اونجوری من میمیرم - چرا میمیری ؟ - چون من یکی از طرفدارای پرو پاقرص شمام و نمی تونم اشکاتو ببینم - باشه ببین اینقدر حرفای تو با اطمینان بود  که من دیگه گریه نمی کنم .بهش نگاه کردم از چشاش محبت می بارید . تو چشاش دریای غم بود ولی یه نور امید از توش شعله می کشید . اشکامو پاک کردم . - نمی خواهی به داداشای دوستت زنگ بزنی ؟ - اون دوتا دوتا عوضین . الانم معلوم نیست تو کدوم پارتی ای هستن بزار صبح بشه - یعنی هومن شب کلانتری بمونه؟  سرمو انداختم پایین . دوباره اشکام جاری شد . - نمی خواهی با من حرف بزنی تا آروم شی ؟ . تو حوصله داری به حرفای من گوش بدی ؟ خلاصه اون شب تا ساعت تغریبا شش صبح با کامران حرف زدم . کل شجره نامه ی خودمه و چیزایی رو که از کیانا می دونستم برای کامران تعریف کردم . اونم کلی برام حرف زد . صبح سریع رفتم خونه ی کیانا اینا تا به کیارش و کیانوش بگم چی شده . تو ماشین همش با خودم تکرار می کردم حرفایی رو که قرار بود بهشون بگم . باید یه جوری بهشون می گفتم که رضایت میدادن .  خیلی سعی کردم ولی نشد . اونروز کیارش برای اینکه من به اونا قول رضایت داده بودم یکی زد تو گوشم ولی من هیچی جوابشو ندادم  . اگه می خواشتم چیزی بگم اوضاع از اینکه بود بدتر میشد و همین یه درصد امیدی که داشتم به رضایت از بین می رفت . کیانوش گفته بود اصلا و ابدا رضایت نمیده . کیارش هم با آه و ناله ی الکی رفته بود اداره پلیس گفته بود من خواهرمو می خوام اون همه ی زندگیه منه و از این چیزای بیخودی که پلیسا فکر کنن اون کیانا رو خیلی دوست داره . شش ماه می گذشت و هومن تو زندان بود و کیانا هنوز تو کما بود و هر روز حالش بدتر میشد . از کامران هم چیزی نمونده بود همش گریه می کرد چشاش سرخ بود . منم همش به کیارش و کیانوش التماس میکردم . چون حقوق خونده بودم می خواستم از طریق راه های قانونی کاری کنم که حق رضایت رو از کیارش و کیانوش بگیرم . نمی تونستم تو چشای کامران نگاه کنم من بهش قول داده بودم . هومنو دو بار برده بودن دادگاه . بار سوم گفتن که تصادف عمدی بوده و اگه کیانا بهوش نیاد حکم اعدام براش صادر میشه . هومن هر چی داد زد هیچ دردی دوا نشد . کامران با شنیدن این حکم تو دادگاه جنجال به پا کرده بود . تموم آبروی کاری شون از بین رفته بود . خیلی از فناشون می اومدن پیش کیارش و کیانوش برای رضایت خیلیا گریه می کردن ولی انگار اون دوتا دل نداشتند . کامران حاضر نبود هیچ مصاحبه ای بکنه و حاضر نبود درباره ی این موضوع حرفی بزنه . فقط گریه میکرد . عصبی بود . با همه دعوا می کرد . یا زندان بود یا بیمارستان . می رفت زندان هومنو ببینه گریش می گرفت بر می گشت می اومد بیمارستان پشته پنجره ی اتاقی که کیانا توش بود گریه میکرد زار میزد که بلند شو ولی امکان نداشت . من دیگه بیمارستان نمی رفتم . هر وقت می رفتم کامران ازم می پرسید چی شد ولی من کاری نکرده بودم جوابی نداشتم که به کامران بدم . ازش خجالت می کشیدم . طاقت دیدنشو نداشتم . هومنم تو کنج زندان زره زره اب میشد و از بین می رفت . منم می شستم تو ماشین و می رفتم تو جاده رانندگی می کردم با خدا حرف می زدم . خدایا چرا ؟ خدایا چرا اینجوری ؟خدایا کیانا رو به من برگردون . من نمی تونم گریه های کامران رو ببینم . من نمی تونم بشینم و از بین رفتنه هومنو ببینم در حالی که الان تنها کسی که باید اون دوتا رو راضی کنه منم و نمی تونم . خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااا کمکم کن . خدایا منو از این زندگی ببر . داد می زدم . گریه می کردم . کیاناااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا بلند شو تو رو جون هومی بلند شو ببین کیانا میدونی کی بهت زده اره عشقت هومن بهت زده کیانا تو اگه بری هومنو دار میزنن می فهیمی ؟؟؟؟؟؟؟دارش میزننننننننننننننننننننننننننننننننننن . یادته کیانا بهت گفتم حاضری همیشه باهاش باشی یا از مرگ نجاتش بدی گفتی از مرگ .کیانا الان جونه هومن به بودنه تو بستس . خواهش می کنم کیانااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.     دوماه از صدور حکم می گذشت . هفت ماه بود که این اتفاق افتاده بود . دکترا جوابش کرده بودن . هیچ کس به زنده موندن کیانا امید نداشت . دکتر می گفت کیانا هیچی نداره فقط با استفاده از دستگاه نفس می کشه . می گفت تخته بیمارستان بیشتر از این نباید پر بمونه اونم برای آدمی که هیچ امیدی به زندگیه دوبارش نیست . قرار شد یه روز برن دستگاهارو ازش جدا کنن همون روز هم هومن بره پای چوبه ی دار. کامران و باباش هرچی التماس کردن که هر چی پول می خوان میدن ولی اون دستگاهارو برندان قبول نکردن . هومن دیگه با کسی حرف نمی زد هیچی نمی خورد . ملاقاتی هارو رد می کرد . نمی خواست کسی رو ببینه . اون روز بعد ظهر قرار بود دستگاهارو از کیانا بردارن و هومن رو هم شبش ... . من رفتم تو بیابون . دره باک بنزینو باز کردم می خواستم خودم آتیش بزنم . کبریت هم با خودم برده بودم . یه عکس از کامران و هومن و یه عکس هم از کیانا با خودم برده بودم اولش کلی با کامران حرف زدم بعد عکسو بوسیدمو گذاشتم کنارم عکس کیانا رو گرفتم دستم به چشاش نگاه کردم . کیانا می بینی زندگی نامرده . نمی دونم تو تونستی هومنو ببینی یا نه ولی من قبل از که بمیرم دسته عشقمو لمس کردم . کیانا خوش به حالت که هر دوتون با هم میرید . من آب شدن کامران رو دیدم .من از بین رفتنشو دیدم . دیگه نمی تونم تحمل کنم . عکسو تو بقلم فشردم . گریه میکردم خیلی . دستمو بردم طرف کبریت . موبایلم زنگ خورد و خواستم جواب ندم ولی یه چیزی بهم می گفت باید برداری . دستمو بردم به طرف تلفن ....

خوب بچه ها خسته شدید آخی ببخشید اینقدر زیاد بود . دسته خودمم درد گرفت . میدونید چرا زیاد بود چون قبل از اینکه اینو بنویسم داشتم داستان عاطفه رو دوباره می خوندم اونم اونقدر زیاد نوشته بود که من جوگیر شدم .

اینم یه شعر برای عشقم  موسیو کامران جعفری

شب شده ساکته دوباره خونه

میگرده دل دنبال یک بهونه

عکس توروبازمیذاره روبروش

که تا ته شب واسه تو بخونه

دلم تو التهابه که چه جوری

قدر چشای نازتو بدونه

تو عصری که قحطی عطر یاسه

اما به جاش دوست دارم گرونه

من نمی تونم بگم اندازشو

اینو فقط شاید خدا بدونه

اگه بخوان خیلی کم از تو بگن

می گن همون که خیلی مهربونه ؟

بی خبری تو ولی از حاله من

میندازم اینو گردنه زمونه

چه قدر حسودیم میشه وقتی همه

بهم می گن دله تو پیشه اونه

مهم ولی تویی که اسم نازت

با من یه جایی پشت آسمونه

اونا نمی دونن ستاره هامون

دوتاس ولی توی یه کهکشونه

اینو بخون تا دوباره بدونی

دیوونتم ، دیوونتم ،دیوونه

  در آخر هم یه عکس از کامی جونمممممممممممممممممممممممممممممممم .

من عاشقه این عکس کامرانم . نمی دونم چرا ولی فکر می کنم تو این عکس  کامران تموم احساسات قشنگشو تو نگاهش جمع کرده من این نگاه معصومانشو خیلی دوست دارم .

این پستم تموم شد امیدوارم خوشتون اومده باشه . نظر یادتون نره . دوستون داریم یه دنیااااااااااااااااا

نگار